ਰੂਹ ਦੀ ਮੌਤ

ਜਿਹੜੇ ਬੰਦੇ ਵਿੱਚ ਰਹੇ ਨਾ ਰੱਬ ਦਾ ਡਰ,
ਆਪੇ ਦਿੰਦਾ ਆਪਣੀ ਰੂਹ ਦੀ ਮੌਤ ਦੀ ਗਵਾਹੀ,
ਕੀ ਰੱਖੋਗੇ ਇਨਸਾਨੀਅਤ ਦੀ ਉਮੀਦ ਉਹਦੇ ਤੋਂ,
ਜੋ ਚਾਹੇ ਹਰ ਵੇਲੇ ਖ਼ੁਦਾ ਦੇ ਬੰਦਿਆਂ ਦੀ ਤਬਾਹੀ,
ਨਹੀਂ ਕੋਈ ਥਾਂ ਪਾਕ ਪਵਿੱਤਰ ਉਹਦੇ ਵਾਸਤੇ,
ਤਮੀਜ਼ ਅਤੇ ਅਦਬ ਉਹ ਵਿਖਾਉਂਦਾ ਕਿਤੇ ਨਾਹੀ,
ਨਾ ਖੇਚਲ ਕਰੇ ਆਪਣਾ ਦਿਲ ਸਾਫ਼ ਕਰਨ ਦੀ ,
ਨਾ ਹੀ ਹਵਸ ਦੀ ਮੈਲ ਕਦੇ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਲਾਹੀ,
ਵੇਖ ਕੇ ਪੀੜ ਮਾਸੂਮਾਂ ਦੀ ਮਜ਼ਾ ਲਵੇ ਉਹ,
ਦਿਲ-ਓ-ਦਿਮਾਗ਼ ਉੱਤੇੇ ਸ਼ੈਤਾਨ ਦੀ ਬਾਦਸ਼ਾਹੀ,
ਰਹਿਮ ਦਾ ਨਾਂ ਨਿਸ਼ਾਨ ਉਹਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ,
ਧਨ ਦੌਲਤ ਜਮ੍ਹਾਂ ਕਰੇ ਗੁਮਰਾਹ ਕਰਕੇ ਰਾਹੀ,
ਤਕਦੀਰ 'ਚ ਲਿਖਿਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਖ਼ਵਾਰ ਹੋਣਾ,
ਅਖ਼ੀਰ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਰੰਗਦੀ ਹੈ ਸਿਆਹੀ,
ਭੇਤ ਖੁੱਲ੍ਹਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਅੰਨ੍ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਸਾਹਮਣੇ,
ਜਿਹੜੇ ਦਿੰਦੇ ਉਹਨੂੰ ਬੈਠਣ ਲਈ ਤਖ਼ਤ ਸ਼ਹਿਨਸ਼ਾਹੀ,
ਹੁਣ ਕਿਹੜੇ ਮੂੰਹੋਂ ਰੱਬ ਨੂੰ ਮੰਦੜਾ ਬੋਲਦੇ ਹੋ,
ਕਹਿ ਕੇ ਖ਼ੁਦ ਅਜਿਹੇ ਨੂੰ ਮਰਦ-ਏ-ਇਲਾਹੀ ?

ਮੈਂ ਉਸ ਪੰਜਾਬ ਦਾ ਖ਼ਵਾਬ ਵੇਖਾਂ

ਪੀਰਾਂ ਦੀ ਭਾਗਸ਼ਾਲੀ ਖ਼ਾਕ ਹੈ ਜੋ,
ਧਰਤੀ ਪਵਿੱਤਰ, ਜ਼ਮੀਨ ਪਾਕ ਹੈ ਜੋ,
ਮਿਜ਼ਾਜ ਤੋਂ ਪੂਰੀ ਬੇ ਬਾਕ ਹੈ ਜੋ,
ਹਿੰਦ ਦੀ ਦਿਲਕਸ਼ ਪੋਸ਼ਾਕ ਹੈ ਜੋ,
ਸ਼ਾਲਾ ਇਹ ਧਰਤੀ ਸਦਾ ਸ਼ਾਦਾਬ ਵੇਖਾਂ,
ਮੈਂ ਉਸ ਪੰਜਾਬ ਦਾ ਖ਼ਵਾਬ ਵੇਖਾਂ ।

ਵੱਜੇ ਮੂਲ ਮੰਤਰ ਹਰੇਕ ਮਨ ਵਿੱਚ,
ਵੱਸੇ ਗੁਰੂ ਦਾ ਸ਼ਬਦ ਮਨ ਤਨ ਵਿੱਚ,
ਦਰਿਆ ਹੋਣ ਰੁੱਝੇ ਸਿਮਰਨ ਵਿੱਚ,
ਬਸੰਤ ਰੁੱਤ ਰਹੇ ਹਰ ਗੁਲਸ਼ਨ ਵਿੱਚ,
ਸਦਾ ਮਰਦਾਨੇ ਦੀ ਵੱਜਦੀ ਰਬਾਬ ਵੇਖਾਂ,
ਮੈਂ ਉਸ ਪੰਜਾਬ ਦਾ ਖ਼ਵਾਬ ਵੇਖਾਂ ।

ਜਿੱਥੇ ਮਾਂ ਬੋਲੀ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਹੋਵੇ,
ਫੈਲੀ ਚਹੁੰ ਪਾਸੇ ਮਿੱਠਤ ਹੋਵੇ,
ਪੰਜਾਬੀ ਚ ਹਰੇਕ ਲਿਖਤ ਹੋਵੇ,
ਜੀਹਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਸ਼ਿੱਦਤ ਹੋਵੇ,
ਜਿੱਥੇ ਪੰਜਾਬੀ ਦਾ ਹੁਸਨ-ਏ-ਸ਼ਬਾਬ ਵੇਖਾਂ,
ਮੈਂ ਉਸ ਪੰਜਾਬ ਦਾ ਖ਼ਵਾਬ ਵੇਖਾਂ ।

ਪਾਣੀ ਸਦਾ ਸੁੱਚਾ ਰਹੇ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦਾ,
ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਨਜ਼ਾਰੇ ਕਰਾਏ ਅਦਾਵਾਂ ਦਾ,
ਸਹਾਰਾ ਰਹੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀਆਂ ਛਾਵਾਂ ਦਾ,
ਚਿੜੀਆਂ, ਘੁੱਗੀਆ, ਕਬੂਤਰਾਂ,ਕਾਵਾਂ ਦਾ,
ਆਬ-ਓ-ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਮੁਕੱਦਸ ਕਿਤਾਬ ਵੇਖਾਂ,
ਮੈਂ ਉਸ ਪੰਜਾਬ ਦਾ ਖ਼ਵਾਬ ਵੇਖਾਂ।

ਮੁੜ ਕੇ ਨਾ ਖੰਡ ਜ਼ਹਿਰ ਹੋ ਜਾਵੇ,
ਖ਼ਤਮ ਨਸ਼ਿਆਂ ਦਾ ਕਹਿਰ ਹੋ ਜਾਵੇ,
ਖ਼ੁਸ਼ਹਾਲ ਸ਼ਹਿਰ ਦਾ ਸ਼ਹਿਰ ਹੋ ਜਾਵੇ,
ਉਹ ਰੁੱਸੀ ਹੋਈ ਸਹਿਰ ਹੋ ਜਾਵੇ,
ਨਾ ਜਿੰਦ ਜੀਹਦੀ ਕਦੇ ਅਜ਼ਾਬ ਵੇਖਾਂ,
ਮੈਂ ਉਸ ਪੰਜਾਬ ਦਾ ਖ਼ਵਾਬ ਵੇਖਾਂ ।

ਇਹ ਧਰਤੀ ਇੱਕ ਵੱਖਰੀ ਮਿਸਾਲ ਬਣੇ,
ਨਾ ਇਹਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਉੱਤੇ ਸਵਾਲ ਬਣੇ,
ਨਾ ਮੁੜ ਕੇ ਫਿਰ ਕਦੇ ਨਿਢਾਲ ਬਣੇ,
ਇਹਦੀ ਸ਼ਾਨ ਅਤੇ ਸੁਹਜ ਲਾ ਜ਼ਵਾਲ ਬਣੇ,
ਜੀਹਦਾ ਦਰ ਸਵਰਗ ਦਾ ਬਾਬ ਵੇਖਾਂ,
ਮੈਂ ਉਸ ਪੰਜਾਬ ਦਾ ਖ਼ਵਾਬ ਵੇਖਾਂ ।

ਹਰਸਿਮਰਨ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਕਲਮ ਲੈ ਕੇ,
ਇੱਕੋ ਇੱਕ ਦਿਲ ਦੀ ਰੀਝ ਕਹਿ ਕੇ,
ਪਿਆਰ ਦੇ ਦਰਿਆ ਵਿੱਚ ਵਹਿ ਕੇ,
ਇਸ ਸਰਜ਼ਮੀਨ ਦੀ ਗੋਦ 'ਚ ਬਹਿ ਕੇ,
ਲਹੂ 'ਚ ਪੰਜਾਬ, ਪੰਜਾਬ , ਪੰਜਾਬ ਵੇਖਾਂ,
ਮੈਂ ਉਸ ਪੰਜਾਬ ਦਾ ਖ਼ਵਾਬ ਵੇਖਾਂ ।