ਨਾ ਅੱਲ੍ਹੜਾਂ 'ਤੇ ਮਰ, ਕਿ ਜ਼ਮਾਨਾ ਖ਼ਰਾਬ ਹੈ।
ਰੱਖ ਬੰਦ ਦਿਲ ਦੇ ਦਰ, ਕਿ ਜ਼ਮਾਨਾ ਖ਼ਰਾਬ ਹੈ।
ਸੁਣ ਸੋਹਣਿਆ! ਤੂੰ ਹੈਂ ਬੜਾ ਭੋਲਾ ਤੇ ਸਾਦਾ-ਦਿਲ,
ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਖ਼ਬਰ ਕਿ ਜ਼ਮਾਨਾ ਖ਼ਰਾਬ ਹੈ।
ਇਕ ਆਦਮੀ 'ਤੇ ਵੀ ਤੇਰੀ ਮਿੱਠੀ ਜ਼ੁਬਾਨ ਦਾ,
ਹੋਣਾ ਨਹੀਂ ਅਸਰ, ਕਿ ਜ਼ਮਾਨਾ ਖ਼ਰਾਬ ਹੈ।
ਵੈਰੀ ਹੋਏ ਜਾਂ ਯਾਰ, ਕਿਸੇ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਯਕੀਨ,
ਮੈਨੂੰ ਹੈ ਸਭ ਦਾ ਡਰ, ਕਿ ਜ਼ਮਾਨਾ ਖ਼ਰਾਬ ਹੈ।
ਦੁਨੀਆ 'ਚ ਹੁਣ ਰਿਹਾ ਨਾ ਕੋਈ ਮਰਦ ਪਾਕ-ਬੀਨ,
ਮਾੜੀ ਹੈ ਹਰ ਨਜ਼ਰ, ਕਿ ਜ਼ਮਾਨਾ ਖ਼ਰਾਬ ਹੈ।
ਰੱਬਾ! ਤੇਰੇ ਜਹਾਨ ਦੇ ਅੰਦਰ ਤੇਰੇ ਗ਼ੁਲਾਮ,
ਰੁਲਦੇ ਨੇ ਦਰ-ਬ-ਦਰ, ਕਿ ਜ਼ਮਾਨਾ ਖ਼ਰਾਬ ਹੈ।
ਦਾਨੇ ਵੀ ਹੁਣ ਜ਼ਮੀਰ-ਫ਼ਰੋਸ਼ੀ ਦਾ ਕਾਰੋਬਾਰ,
ਕਰਦੇ ਨੇ ਉਮਰ ਭਰ, ਕਿ ਜ਼ਮਾਨਾ ਖ਼ਰਾਬ ਹੈ।
ਵਾਪਸ ਜਦੋਂ ਤੋਂ ਆਇਆ ਹੈ ਤੇਰੀ ਗਲੀ 'ਚੋਂ ਉਹ,
ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਨਾਮਾ-ਬਰ ਕਿ ਜ਼ਮਾਨਾ ਖ਼ਰਾਬ ਹੈ।
ਬੇ-ਦਰਦੀਆਂ ਦੀ ਬਜ਼ਮ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਗ਼ਜ਼ਲ ਨਾ ਕਹਿ,
ਰੱਖ ਸਾਂਭ ਕੇ ਹੁਨਰ, ਕਿ ਜ਼ਮਾਨਾ ਖ਼ਰਾਬ ਹੈ।
ਐਵੇਂ ਜਣੇ-ਖਣੇ ਨੂੰ ਨਾ ਤੂੰ ਆਖ ਮੁਹਤਬਰ,
ਨਾ ਕੋਈ ਮੁਹਤਬਰ, ਕਿ ਜ਼ਮਾਨਾ ਖ਼ਰਾਬ ਹੈ।
ਬੱਸ! ਹੁਣ ਨਹੀਂ ਨਿਕਲਣਾ ਦੁਬਾਰਾ ਸਫ਼ਰ 'ਤੇ ਮੈਂ,
ਰਹਿਣਾ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਘਰ, ਕਿ ਜ਼ਮਾਨਾ ਖ਼ਰਾਬ ਹੈ।
ਤੂੰ ਦਿਲ ਵਿਸ਼ਾਲ ਰੱਖ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਮਿਸਾਲ ਬਣ,
ਤੂੰ ਇਹਦਾ ਗ਼ਮ ਨਾ ਕਰ ਕਿ ਜ਼ਮਾਨਾ ਖ਼ਰਾਬ ਹੈ।
