ਕੁਝ ਕਰਕੇ ਵਿਖਾਉਣ ਦਾ ਜੋ ਚਾਅ ਸੀ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ,
ਅੱਜ ਉਸ ਚਾਅ ਦਾ ਸਾਹ ਘੁੱਟਦਾ ਹੋਇਆ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦਾ ,
ਤੜਪਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਦਿਲ ਹਰ ਵੇਲੇ ,
ਇੱਕ ਪਲ ਵੀ ਇਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਮਨਾਉਂਦਾ |
ਮੇਰਾ ਜੀਅ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ,
ਮਹਿਫ਼ਿਲਾਂ ਵਿਚ ਖੁਦ ਨੂੰ ਬੇਲੋੜਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ,
ਮੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਭਾਉਂਦੀ ਜੱਗ ਦੀ ਇੱਕ ਵੀ ਗੱਲ ,
ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਉਤਸ਼ਾਹ ਬੜਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ |
ਇੰਝ ਜਾਪਦਾ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਅਣਡਿੱਠਾ ਦੈਂਤ ,
ਮੇਰੇ ਅੰਦਰੋਂ ਚੂਸ ਰਿਹਾ ਉਮੀਦ ਤੇ ਜਜ਼ਬੇ ਦਾ ਰੱਸ ,
ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਵਿਚ ਘੁਲਾ ਮਿਲਾ ਕਿਵੇਂ ,
ਇਕੱਲੇਪਣ ਦੇ ਸੱਪ ਰਹੇ ਮੈਨੂੰ ਡੱਸ |
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵਿਚ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ,
ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਜਗ ਬੜਾ ਸੁੰਞਾ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦਾ ,
ਯਾਰਾਂ ਬੇਲੀਆਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਤਾਂ ਮੈਂ ,
ਕੰਧਾਂ ਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਦੀਆਂ ਸੁਣਾਉਂਦਾ |
ਰੱਬਾ ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ ਮੈਂ ਫਰਿਆਦ ਇਹ ਕਰਾਂ ,
ਕੇ ਮੇਰੀ ਇਹ ਕਵਿਤਾ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਸਮਝ ਨਾ ਆਵੇ ,
ਇਸ ਜੱਗ ਵਿਚ ਸੁਖੀ ਵੱਸਦਾ ਰਹੇ ਹਰ ਕੋਈ ,
ਇਹ ਕਵਿਤਾ ਕਿਸੇ ਦੇ ਵੀ ਦਿਲ ਵਿਚ ਨਾ ਜਾਵੇ |
ਆਪਣੇ ਯਾਰਾਂ ਬੇਲੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚ ਰੁੱਝੇ ਰਹਿਣ ਸਾਰੇ ,
ਮੇਰੀ ਤਨਹਾਈ ਦੇ ਉੱਤੇ ਰਹਿਣ ਸਦਾ ਹੱਸਦੇ ,
ਮੁਸਕਰਾਉਂਦਾ ਰਹੇ ਇਸ ਜੱਗ ਉੱਤੇ ਹਰ ਕੋਈ ,
ਇਸ ਦੁਨੀਆ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਸਾਰੇ ਸੁਖੀ ਵੱਸਦੇ |

ਉਹ ਕੌਮ

ਜਿਹੜੀ ਕੌਮ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਬੋਲੀ ਤੇ ਕਰਦੀ ਮਾਣ,
ਓਹੀ ਕੌਮ ਹੈ ਜਗ ਵਿਚ ਇੱਜ਼ਤ ਖੱਟਦੀ ,
ਹੁੰਦੀ ਉਸ ਕੌਮ ਦੀ ਜਗ ਤੇ ਵੱਖਰੀ ਸ਼ਾਨ ,
ਫੇਰ ਉਹ ਕੌਮ ਤਰੱਕੀਆਂ ਕਰਨੋਂ ਨਹੀਂ ਹੱਟਦੀ  ।

ਜਿਹੜੀ ਕੌਮ ਆਪਣੇ ਵਿਰਸੇ ਨੂੰ ਰੱਖਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕੇ ,
ਹੁੰਦੀ ਉਸ ਕੌਮ ਦੀ ਜਗ ਤੇ ਜੈ-ਜੈਕਾਰ ,
ਹੁੰਦਾ ਉਸ ਕੌਮ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੇ ,
ਤਾਹੀਓਂ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਸੁਣਦਾ ਓਹਦੇ ਵਿਚਾਰ ।

ਪਰ ਜਿਹੜੀ ਕੌਮ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਬੋਲੀ ਦੀ ਕਦਰ ਨਾ ਪਾਵੇ ,
ਉਸ ਤੋਂ ਰੱਖੋਗੇ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਆਸ ?
ਜਿਸ ਕੌਮ ਨੂੰ ਮਾਂ ਬੋਲੀ ਵਿਚ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਸ਼ਰਮ ਆਵੇ ,
ਕਿਵੇਂ ਬਣਾਏਗੀ ਉਹ ਜਗ ਤੇ ਆਪਣੀ ਪਛਾਣ ਖਾਸ ?

ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਬੋਲੀ ਬੋਲਦਾ ਤੋਤਾ ,
ਤਾਹੀਓਂ ਰਹਿੰਦਾ ਪਿੰਜਰੇ ਵਿਚ ਬੰਦ ਬਣ ਕੇ ਗੁਲਾਮ ,
ਕਰਦਾ ਨਾ ਜੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਰੀਸ,
ਉੱਚਾ ਉੱਡਦਾ ਉਹ ਵੀ ਬਾਜ਼ਾਂ ਵਾਂਗ ਸ਼ਰ-ਏ- ਆਮ  |

ਕਿਓਂ ਪਰਦਾ ਕਰਕੇ ਬੈਠਾ ਹੈ?

ਕਿਓਂ ਪਰਦਾ ਕਰਕੇ ਬੈਠਾ ਹੈ ,
ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਸਾਮ੍ਹਣੇ ਤਾਂ ਆ ,
ਅੱਜ ਲੋੜ ਬੜੀ ਹੈ ਸਾਨੂੰ ਤੇਰੀ ,
ਸਾਡੇ ਵੱਲ ਮੁੱਖ ਤਾਂ ਘੁਮਾ  ।

ਰਲ ਮਿਲ ਮੌਜਾਂ ਮਾਣੇ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ,
ਪਰ ਆਵੇ ਨਾ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਕਰਾਰ ,
ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਹੈ ਤੇਰੀ ਸਾਰ ,
ਮੰਦੜਾ ਹਾਲ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਤੂੰ ,
ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਿਕ਼ ਨੂੰ ਰਿਹਾ ਤੜਪਾ ,
ਕਿਓਂ ਪਰਦਾ ਕਰਕੇ ਬੈਠਾ ਹੈ ,
ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਸਾਮ੍ਹਣੇ ਤਾਂ ਆ ।

ਮੰਨਿਆ ਹੋਈਆਂ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਬੜੀਆਂ ਖ਼ਤਾਵਾਂ ,
ਪਰ ਤੇਰੇ ਬਾਝੋਂ ਕਿਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਕਹਾਵਾਂ ,
ਹੋਰ ਕਿਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਦੀਆਂ ਸੁਣਾਵਾਂ ,
ਤੇਰੇ ਬਾਝੋਂ ਇਸ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸੁੱਖ ਆਵੇ ਕਿਹੜੀ ਥਾਂ ,
ਕਿਓਂ ਪਰਦਾ ਕਰਕੇ ਬੈਠਾ ਹੈ ,
ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਸਾਮ੍ਹਣੇ ਤਾਂ ਆ ।

ਮੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਨਾ ਭਾਵੇ ਜਗ ਦੀ ਇੱਕ ਵੀ ਗੱਲ ,
ਦੱਸ ਉਹ ਰਾਹ ਮੈਨੂੰ ਜਿਹੜਾ ਜਾਵੇ ਤੇਰੇ ਵੱਲ ,
ਤੇਰੀ ਦੀਦ ਬਿਨਾ ਨਹੀਂ ਇਹ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਹੁੰਦੀ ਹੱਲ,
ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਹੀ ਸਹੀ ,
ਪਰ ਕੁਝ ਚਾਨਣਾ ਤਾਂ ਦਿਖਾ ,
ਕਿਓਂ ਪਰਦਾ ਕਰਕੇ ਬੈਠਾ ਹੈ ,
ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਸਾਮ੍ਹਣੇ ਤਾਂ ਆ ।

ਕਿਉਂ ਹਰਸਿਮਰਨ ਤੂੰ ਓਹਨੂੰ ਭੁਲਾ ਰਿਹਾ ??

ਕਿਉਂ ਹਰਸਿਮਰਨ ਤੂੰ ਓਹਨੂੰ ਭੁਲਾ ਰਿਹਾ,
ਜਿਹਨੇ ਦਿੱਤਾ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਰੱਜ ਕੇ,
ਕੋਈ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਣੀ ਤੈਨੂੰ,
ਓਹਦੇ ਦਰ ਤੋਂ ਦੂਰ ਭੱਜ ਕੇ ,
ਓਹਨੂੰ ਵਿਸਾਰ ਕੇ ਇਸ ਜੱਗ ਤੇ ਕੋਈ ਨਜ਼ਾਰਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਆਉਣਾ ,
ਮਾਇਆ ਦੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਡੁੱਬਦੇ ਨੂੰ ਕੋਈ ਸਹਾਰਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਆਉਣਾ ,
ਜੇ ਕੀਤਾ ਨਾ ਤੂੰ ਓਹਨੂੰ ਸੱਚੇ ਮਨੋਂ ਯਾਦ,
ਹੀਰੇ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੀਮਤੀ ਜਿੰਦ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ ਬਰਬਾਦ ,
ਓਹਦੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਦਾ ਮੁੱਲ ਪਾਉਣ ਦਾ ਚੜ੍ਹਿਆ ਜਿਸ ਨੂੰ ਚਾਅ ,
ਦਾਤਾਂ ਨੂੰ ਗਿਣਦੇ ਹੋਏ ਹੀ ਓਹਨੇ ਖੁਦ ਨੂੰ ਲਿਆ ਮੁਕਾ ,
ਇੱਕ ਇੱਕ ਪਲ ਰੱਖਿਆ ਮੇਰੇ ਤੇ ਆਪਣਾ ਮਿਹਰ ਭਰਿਆ ਹੱਥ ,
ਓਹਦੀ ਕਿਰਪਾ ਹੁੰਦੇ ਹੀ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਦਰਦ ਗਏ ਲੱਥ ,
ਜੇ ਓਹਦਾ ਸ਼ੁਕਰਾਨਾ ਕਰਨ ਦਾ ਨਹੀਂ ਤੂੰ ਸਮਾਂ ਕੱਢ ਸਕਦਾ ,
ਕੁਝ ਪਲ ਲਈ ਇਹਨਾਂ ਵਿਸ਼ੇ ਵਿਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੱਡ ਸਕਦਾ ,
ਫੇਰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਲਿਆ ਤੇਰਾ ਹਰੇਕ ਸਾਹ ਹੋਵੇਗਾ ਬੇਕਾਰ,
ਬਸ ਹੱਥ ਮਲਦਾ ਰਹਿ ਜਾਵੇਗਾ ਤੂੰ  ਵਿਚ ਓਹਦੇ ਦਰਬਾਰ  ।

ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ

"ਦਸਵੇਂ ਪਾਤਸ਼ਾਹ " ਆਖਾਂ , "ਕਲਗੀਧਰ " ਆਖਾਂ ਯਾਂ "ਬਾਜ਼ਾਂ ਵਾਲਾ " ਆਖਾਂ ,
"ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਦਾਤਾ " ਆਖਾਂ , "ਸੰਤ ਸਿਪਾਹੀ " ਆਖਾਂ ਯਾਂ "ਸਰਬੰਸ ਦਾਨੀ " ਆਖਾਂ ,
ਜੇ ਕੋਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨਾਲ ਕਰੇ,
ਉਸ ਬੰਦੇ ਦੀ ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਨਦਾਨੀ ਆਖਾਂ  ।

ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੀ ਦਾਤ ਬਖਸ਼ ਕੇ ਜਦੋਂ ਖਾਲਸਾ ਪੰਥ ਸਜਾਇਆ ,
ਜਾਤ ਪਾਤ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਜੜ੍ਹੋਂ ਮਿਟਾਇਆ ,
ਉੱਚਾ ਸੁੱਚਾ ਜੀਵਨ ਜਿਉਣ ਦਾ ਰਾਹ ਦਿਖਾਇਆ ,
ਜ਼ੁਲਮ ਖਿਲਾਫ ਲੜ੍ਹਨ ਦਾ ਉਤਸ਼ਾਹ ਜਗਾਇਆ ।

ਸੋਚੇ ਹਰਸਿਮਰਨ ਕਿਵੇਂ ਦੀ ਹੋਵੇਗੀ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਖਸੀਅਤ ,
ਜਿਸ ਦੀ ਅਸੀਸ ਨਾਲ ਇੱਕ ਇੱਕ ਸਿੰਘ ਲੜ੍ਹਿਆ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨਾਲ ,
ਆਪਣੇ ਨਿੱਕੇ ਨਿੱਕੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਸੀ ਅਜਿਹਾ ਪਾਠ ਪੜ੍ਹਾਇਆ ,
ਗੁਮਰਾਹ ਨਾ ਕਰ ਸਕਿਆ ਨਵਾਬ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ।

ਦੇਸ਼ ਤੇ ਕੌਮ ਦੇ ਲਈ ਸਾਰਾ ਸਰਬੰਸ ਵਾਰਿਆ ,
ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦਾ ਖ਼ਾਤਮਾ ਕਰ ਕੇ ਦੇਸ਼ ਦਾ ਭਵਿੱਖ ਸਵਾਰਿਆ ,
ਅਜਿਹਾ ਗੁਰੂ ਮਿਲਣ ਤੇ ਹੈ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਮਾਣ ,
ਨਾ ਕੋਈ ਹੋਇਆ , ਨਾ ਕੋਈ ਹੋਵੇਗਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਜਿੰਨਾ ਮਹਾਨ ।

ਸਵਾਰਥੀ ਮਨੁੱਖ

ਸਮਝੇ ਦੁਨੀਆ ਤੇ ਸਿਰਫ ਖੁਦ ਦਾ ਹੱਕ ,
ਬਾਕੀ ਜੀਅ ਜੰਤਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝੇ ਨਾ ਕੱਖ ,
ਬੇਕਸੂਰ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਘਰ ਉਜਾੜ ਕੇ ਭਾਲਦਾ ਇਹ ਸੁੱਖ ,
ਸੂਰਤ ਧਰਤੀ ਦੀ ਵਿਗਾੜ ਰਿਹਾ ਹੈ ਇਹ ਸਵਾਰਥੀ ਮਨੁੱਖ  ।

ਨਾ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਤੈਰਦੀ ਮੱਛੀ ਛੱਡੇ ਨਾ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਉੱਡਦੇ ਪਰਿੰਦੇ ,
ਇਹ ਲੋਕ ਤਾਂ ਇੱਕ ਇੱਕ ਜੀਵ ਤਾਂ ਜਿਓਣਾ ਔਖਾ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ,
ਇੱਕ ਇੱਕ ਪਲ ਲੰਘਾਵੇ ਦੇ ਕੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ,
ਸੂਰਤ ਧਰਤੀ ਦੀ ਵਿਗਾੜ ਰਿਹਾ ਹੈ ਇਹ ਸਵਾਰਥੀ ਮਨੁੱਖ  ।

ਅਗਲੀਆਂ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਦਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਖ਼ਿਆਲ ਕਰਦਾ ,
ਰੱਬ ਦਿਆਂ ਅਣਮੁੱਲੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਦੀ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੰਭਾਲ ਕਰਦਾ ,
ਔਖਾ ਵਖਤ ਕੱਟਣ ਗੇ ਉਹ ਜੇ ਵੱਡਦਾ ਰਿਹਾ ਇਹ ਰੁੱਖ ,
ਸੂਰਤ ਧਰਤੀ ਦੀ ਵਿਗਾੜ ਰਿਹਾ ਹੈ ਇਹ ਸਵਾਰਥੀ ਮਨੁੱਖ  ।

ਤੁਸੀਂ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ ਕਿਹੜੀਆਂ ਤਰੱਕੀਆਂ ?

ਓਹ  ਕਹਿੰਦੇ ਤਰੱਕੀ ਅਸੀਂ ਕਰ ਰਹੇ ,
ਉੱਚੇ ਪੁੱਲਾਂ ਦੀ ਉਸਾਰੀ ਕਰ ਰਹੇ ,
ਸੜਕਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਅਸੀਂ ਚੌੜੀਆਂ,
ਮੁਲਕ ਚੜ੍ਹ ਰਿਹਾ ਤਰੱਕੀ ਦੀਆਂ ਪੌੜੀਆਂ,
ਪਰ ਅਗਲੀਆਂ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਦਾ ਜੀਵਨ ਬਰਬਾਦ ਕਰ ਕੇ ,
ਤੁਸੀਂ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ ਕਿਹੜੀਆਂ ਤਰੱਕੀਆਂ ?

ਹਾਨੀਕਾਰਕ ਰੋਗ ਆਪਣੇ ਗਲ਼ ਪਾ ਕੇ ,
ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਹੋਰ ਤੱਤਾ ਬਣਾ ਕੇ ,
ਬੇਕਸੂਰ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਘਰ ਉਜਾੜ ਕੇ ,
ਸੁੰਦਰ ਧਰਤੀ ਦੀ ਸੂਰਤ ਵਿਗਾੜ ਕੇ ,
ਦਿਲ ਆਪਣੇ ਨੂੰ ਸੂਰਤ-ਏ-ਫੌਲਾਦ ਕਰਕੇ ,
ਤੁਸੀਂ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ ਕਿਹੜੀਆਂ ਤਰੱਕੀਆਂ ?

ਇਸ ਤਰੱਕੀ ਦਾ ਬੁਲਬੁਲਾ ਜਦੋਂ ਫੁੱਟ ਜਾਵੇਗਾ ,
ਸੁਖ , ਚੈਨ , ਆਰਾਮ ਤੇਰਾ ਲੁੱਟ ਜਾਵੇਗਾ ,
ਪ੍ਰਦੂਸ਼ਣ ਨਾਲ ਹੋਵੇਗਾ ਤੂੰ ਬੇਹਾਲ ,
ਘਿਰਿਆ ਹੋਵੇਗਾ ਜ਼ਹਿਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ,
ਹਰਿਆਲੀ ਤੋਂ ਖੁਦ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰ ਕੇ ,

ਤੁਸੀਂ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ ਕਿਹੜੀਆਂ ਤਰੱਕੀਆਂ ?

ਜੇ ਅੱਜ ਵੀ ਨਹੀ ਸਮਝਦਾ ਤੂੰ ,

ਇਸ ਵੱਧਦੀ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਨੂੰ ਨਹੀ ਹੱਲ੍ਹ ਕਰਦਾ ਤੂੰ ,

ਰੱਬ ਦੀਆਂ ਅਣਮੁੱਲੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਗਵਾ ਬੈਠੇਗਾ,

ਸੁਖੀ ਵੱਸਦੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਨਰਕ ਬਣਾ ਬੈਠੇਗਾ,

ਜ਼ਰਾ ਸੋਚੋ ਉਸ ਵੇਲੇ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ,

ਤੁਸੀਂ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ ਕਿਹੜੀਆਂ ਤਰੱਕੀਆਂ ?

ਮੇਰਾ ਜੀਅ ਕਰਦਾ

ਤੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਇਹ ਕੀ ਕਰਦਾ ,
ਤੈਨੂੰ ਕੋਲ ਬਠਾ ਕੇ ਵੇਖਣ ਦਾ ਮੇਰਾ ਜੀਅ ਕਰਦਾ ।

ਮੈਨੂੰ ਲਗਦੀ ਤੂੰ ਇੱਕ ਪਰੀ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਆਈ ,
ਵੇਖ ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਮੈਂ ਸਦਾ ਆਪਣੀ ਚਿੰਤਾ ਮਾਰ ਮੁਕਾਈ ,
ਵਾਰ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਤੇਰੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਯਾਦ ,
ਪੈ ਜਾਂਦੀ ਮੇਰੀ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਤੋਂ ਜੁਦਾਈ ।

ਤੂੰ ਸੋਚ ਵੀ ਨਹੀ ਸਕਦੀ ਮੇਰੇ ਤੇਰੇ ਵਾਰੇ ਵਿਚਾਰ ,
ਤੈਨੂੰ ਸੁਖੀ ਵੇਖ ਕੇ ਰਬ ਦਾ ਕਰਾਂ ਸ਼ੁਕਰ ਗੁਜ਼ਾਰ ,
ਸੱਚ ਆਖੇ ਹਰਸਿਮਰਨ ਜੇ ਇਹਦੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਹੋਵੇ ,
ਤੈਨੂੰ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਦੇਵੇ ਬੇਸ਼ੁਮਾਰ ।

ਮੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਭਾਉਂਦੇ ਸਿਰਫ ਤੇਰੇ ਹੀ ਖਿਆਲ,
ਤੇਰਾ ਸੁਭਾਅ ਬੜਾ ਮਿੱਠਾ ਤੇ ਤੇਰੀ ਸੂਰਤ ਕਮਾਲ ,
ਦੁਆ ਮੰਗਾਂ ਕਿ ਓਹ ਵੇਲਾ ਓੱਥੇ ਹੀ ਰੁੱਕ ਜਾਵੇ ,
ਜਿਸ ਵੇਲੇ ਵੀ ਤੂੰ ਹੋਵੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ।

ਤੇਰੇ ਵਾਰੇ ਮੈਂ ਇੱਕ ਇੱਕ ਗੱਲ ਪਸੰਦ ਕਰਾਂ ,
ਨਹੀਂ ਬਚੀ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਲਈ ਥਾਂ ,
ਜੇ ਕੋਈ ਪੁੱਛੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ , ਚਾਹੀਦਾ ਕੀ ਹੈ ਤੈਨੂੰ ,
ਬਿਨਾ ਕੁਝ ਸੋਚੇ ਸਮਝੇ ਲੈ ਦਿਆਂ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਨਾਂ ।

ਤੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਇਹ ਕੀ ਕਰਦਾ ,
ਤੈਨੂੰ ਕੋਲ ਬਠਾ ਕੇ ਵੇਖਣ ਦਾ ਮੇਰਾ ਜੀਅ ਕਰਦਾ ।