ਵਾਇਜ਼ ਨੇ ਸਭ ਗਿਆਨ ਆਪਣਾ,

ਬਹਿਸਾਂ ਉੱਤੇ ਲਾਇਆ, ਆਪ ਖਪਾਇਆ।

ਜੋ ਪੜ੍ਹਿਆ ਸੀ ਉਹ ਲਿਖ ਦਿੱਤਾ,

ਜੋ ਸੁਣਿਆ ਉਹ ਗਾਇਆ, ਚਿੱਤ ਨ ਵਸਾਇਆ।

ਅਕਲਾਂ ਦੇ ਘੋੜੇ ਦੌੜਾ ਕੇ,

ਕਿਸੇ ਭੇਤ ਨਾ ਪਾਇਆ, ਵਕਤ ਗਵਾਇਆ।

ਉਹੀ ਸੁਰਖ਼ਰੂ ਹੋਇਆ ਜੀਹਨੇ,

ਸੱਚਾ ਇਸ਼ਕ ਕਮਾਇਆ, ਦਿਲ ਰੁਸ਼ਨਾਇਆ।