(ਇਸਾਈ ਮਿਸ਼ਨਰੀਆਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਪੰਜਾਬੀ ਨੌਜਵਾਨ ਲਈ)
ਪੂਰਬ ਦਾ ਦਿਲ ਲੁਭਾਵਣ, ਪੱਛਮ ਦੇ ਕੁਝ ਫ਼ਸਾਨੇ।
ਓਹੀ ਫ਼ਸਾਨੇ ਜਿਹੜੇ, ਮਹਿਕੂਮਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਾ ਕੇ,
ਯੂਰਪ ਦੀ ਸਰਜ਼ਮੀਂ ਨੇ ਪਾਸੇ ਧਰੇ ਭੁਲਾ ਕੇ।
ਖੋਈ ਜ਼ਮੀਨ ਕੌਮਾਂ ਨੂੰ ਪਾ ਕੇ ਵਿਚ ਦੁਚਿੱਤੀ,
ਬਦਲੇ ਦੇ ਵਿਚ ਗ਼ੁਲਾਮਾਂ ਨੂੰ ਇਕ ਕਿਤਾਬ ਦਿੱਤੀ।
ਸੀ ਉਸ ਕਿਤਾਬ ਅੰਦਰ ਕੁਝ ਰੰਗਲੇ ਫ਼ਸਾਨੇ,
ਕਿਰਦਾਰ ਸੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ, ਮਸ਼ਹੂਰ ਵਿਚ ਜ਼ਮਾਨੇ।
ਫਿਰ ਘੱਲੇ ਕੁਝ ਪ੍ਰਚਾਰਕ, ਮਕਬੂਜ਼ਾ ਖਿੱਤਿਆਂ ਵੱਲ,
ਦੁਹਰਾਈ ਲੱਖਾਂ ਵਾਰੀ, ਮੁੜ ਮੁੜ ਕੇ ਇੱਕੋ ਹੀ ਗੱਲ।
ਕੀਤੇ ਪ੍ਰਚਾਰਕਾਂ ਨੇ ਦੋ-ਚਾਰ ਕੰਮ ਅਨੋਖੇ,
ਪਰ ਸਮਝੇ ਨਾ ਇਆਣੇ, ਸਭ ਨਜ਼ਰਾਂ ਦੇ ਸੀ ਧੋਖੇ।
ਜਦ ਆਪਣੀ ਹੀ ਧਰਤੀ ਹੋਵੇ ਲਹੂ 'ਚ ਰੰਗੀ,
ਕਿਉਂ ਕੋਹਾਂ ਦੂਰ ਲੱਭੇ ਕੋਈ ਸਲੀਬ ਟੰਗੀ?
ਜਦ ਆਪਣੇ ਹੀ ਖੀਸੇ ਵਿਚ ਹੋਣ ਲੱਖਾਂ ਹੀਰੇ,
ਕਿਉਂ ਕਰਨੀ ਸੋਨੇ ਖ਼ਾਤਰ ਦਸਤਾਰ ਲੀਰੋ ਲੀਰੇ?
ਪਰ ਜ਼ਹਿਨ 'ਤੇ ਸੀ ਛਾਇਆ ਗ਼ਫ਼ਲਤ ਦਾ ਘੁੱਪ ਹਨੇਰਾ,
ਤੂੰ ਜਾਣ ਹੀ ਨਾ ਸਕਿਆ, ਇਤਿਹਾਸ ਕੀ ਹੈ ਤੇਰਾ!
ਜੰਨਤ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਵਿੱਚ, ਦੋਜ਼ਖ਼ ਦੇ ਖ਼ੌਫ਼ ਅੰਦਰ,
ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ ਹੈ ਗ਼ਾਫ਼ਿਲ, ਤੂੰ ਧਰਮ ਦਾ ਨਿਰਾਦਰ!
ਕੀ ਹੈ ਅਸਲ 'ਚ ਦੋਜ਼ਖ਼? - ਜੂਨਾਂ 'ਚ ਆਉਣਾ ਜਾਣਾ
ਜੰਨਤ ਹੈ ਦਰ ਹਕੀਕਤ, ਗੋਵਿੰਦ ਵਿਚ ਸਮਾਣਾ।
ਅਗਿਆਨਤਾ ਦਾ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਐਸਾ ਨਸ਼ਾ ਜਨੂਨੀ,
ਤੂੰ ਭੁੱਲ ਗਿਆ ਇਹ ਸਿੱਖਿਆ- "ਪਰਮਾਤਮਾ ਅਜੂਨੀ!"
ਜਦ ਸਤਿਗੁਰਾਂ ਨੇ ਤੇਰੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਭਾਗ ਲਾਏ,
ਸੁੱਖ ਮੰਗਣੇ ਲਈ ਫਿਰ ਤੂੰ ਦੂਰ ਕਾਹਤੋਂ ਜਾਏ?
ਪੱਲਾ ਗੁਰੂ ਦਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਰਾਹਤ ਕਿਸੇ ਨਾ ਮਿਲਣੀ,
ਬੇ-ਮੁੱਖ ਹੋ ਕੇ ਗੁਰੂ ਤੋਂ, ਜੰਨਤ ਕਿਸੇ ਨਾ ਮਿਲਣੀ।
ਸ਼ੋਭਾ ਕਿਸੇ ਮਸੀਹੇ ਦੀ ਸਤਿਗੁਰੂ ਦੇ ਤੁੱਲ ਨਾ,
ਮਿਥਿਹਾਸ ਉਹਦਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਇਤਿਹਾਸ ਖ਼ੁਦ ਦਾ ਭੁੱਲ ਨਾ।
No comments:
Post a Comment