ਜਾਣੇ ਜੋ ਨੀਤਾਂ ਸਾਰੀਆਂ
ਫਿਰ ਵੀ ਢਕੇ ਗੁਨਾਹਾਂ ਨੂੰ
ਉਹਨੂੰ ਵਿਸਾਰ ਕੇ ਕਰੇਂ
ਕਾਹਤੋਂ ਵਿਅਰਥ ਸਾਹਾਂ ਨੂੰ?
ਮਹਿਲ-ਮੁਨਾਰੇ ਬੇ-ਸ਼ੁਮਾਰ
ਦੌਲਤਾਂ ਕੁੱਲ ਜਹਾਂ ਦੀਆਂ
ਪਰ ਜਮ੍ਹਾਂ ਕਰ ਕੇ ਵੀ ਇਹ ਸਭ
ਚੈਨ ਪਵੇ ਨਾ ਸ਼ਾਹਾਂ ਨੂੰ
ਪੀਰ, ਗੁਰੂ, ਵਲੀ ਨਹੀਂ
ਐਸ਼ ਪਰਸਤ ਠੱਗ ਨੇ
ਸਾਹਵੇਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭੁੱਲ ਕੇ ਵੀ
ਨਾ ਝੁਕਾ ਤੂੰ ਨਿਗਾਹਾਂ ਨੂੰ
ਯਾਦ ਸਜਾ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ
ਚਿੱਤ 'ਚ ਰੱਖ ਮੁਸਾਫ਼ਿਰਾ!
ਜੋ ਲਹੂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ
ਰੁਸ਼ਨਾ ਗਏ ਨੇ ਰਾਹਾਂ ਨੂੰ
ਡੁੱਬਦੇ ਬੇੜੇ ਸਾਂਭਦੀ
ਮਿਹਰ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ
ਸਤਿਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬਾਨ ਦੀ,
ਸਜਦਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਮਲਾਹਾਂ ਨੂੰ !
No comments:
Post a Comment