ਤੈਨੂੰ ਅਨੋਖਾ ਸ਼ੌਕ ਹੈ, ਦਿਲ ਨੂੰ ਦੁਖਾ ਕੇ ਰੋਣ ਦਾ,
ਨਿੱਕੀ ਜਿਹੀ ਇਕ ਗੱਲ ਨੂੰ, ਹੱਦ ਤੋਂ ਵਧਾ ਕੇ ਰੋਣ ਦਾ।
ਨਿੱਕੀ ਜਿਹੀ ਇਕ ਗੱਲ ਨੂੰ, ਹੱਦ ਤੋਂ ਵਧਾ ਕੇ ਰੋਣ ਦਾ।
ਕੀ ਲਾਭ ਹੈ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਧੋਖੇ ਗਿਣਾ ਕੇ ਰੋਣ ਦਾ?
ਕੀ ਫ਼ਾਇਦਾ ਹੈ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਆਜ਼ਮਾ ਕੇ ਰੋਣ ਦਾ?
ਉਸ ਬੇ-ਵਫ਼ਾ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉੱਠ ਕੇ ਜਾਣਾ ਬਜ਼ਮ 'ਚੋਂ,
ਹੋਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਜਦ ਸਿਲਸਿਲਾ, ਗ਼ਮ ਨੂੰ ਸੁਣਾ ਕੇ ਰੋਣ ਦਾ।
ਇਹ ਜਿਓਣ ਵੀ ਦਿੰਦਾ ਨਹੀਂ ਤੇ ਮਰਨ ਵੀ ਦਿੰਦਾ ਨਹੀਂ,
ਇਹ ਹੈ ਅਜਬ ਅੰਦਾਜ਼ ਤੇਰਾ, ਮੁਸਕੁਰਾ ਕੇ ਰੋਣ ਦਾ।
ਕੱਲ੍ਹ ਰਾਤ ਕੀਤਾ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਦੀਵਾਨਿਆਂ ਨੇ ਫ਼ੈਸਲਾ,
ਇਕ ਦਿਲ-ਰੁਬਾ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿਚ ਮਹਿਫ਼ਿਲ ਸਜਾ ਕੇ ਰੋਣ ਦਾ।
ਐ ਭੋਲਿਓ! ਦੀਵਾਨਿਓ! ਚੱਜ ਦਾ ਕੋਈ ਕੰਮ ਲੱਭ ਲਵੋ!
ਇਹ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸ਼ੁਗਲ ਹੈ ਹੰਝੂ ਵਹਾ ਕੇ ਰੋਣ ਦਾ?
ਤੇਰੀ ਜੁਦਾਈ ਵਿਚ ਅਵੱਲਾ ਰੋਗ ਲਾ ਬੈਠਾ ਹਾਂ ਮੈਂ,
ਗ਼ੈਰਾਂ ਦੇ ਤਾਅਨੇ ਮਿਹਣਿਆਂ ਨੂੰ ਦਿਲ 'ਤੇ ਲਾ ਕੇ ਰੋਣ ਦਾ।
ਕਿੱਸਾ ਤੇਰਾ ਛੇੜਾਂ ਜਦੋਂ ਪੁੱਛੇ ਕੋਈ ਮੈਥੋਂ ਸਬੱਬ,
ਦੁਨੀਆ ਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਦੇ ਵਿਚ ਖ਼ੁਦ ਨੂੰ ਗਿਰਾ ਕੇ ਰੋਣ ਦਾ।
ਕਹਿੰਦੇ ਕਹਾਉਂਦੇ ਆਕਲਾਂ ਨੇ ਹਾਰ ਕੇ ਮੰਨੀ ਇਹ ਗੱਲ,
ਵੱਖਰਾ ਮਜ਼ਾ ਹੈ ਆਪਣੀ ਹਸਤੀ ਮਿਟਾ ਕੇ ਰੋਣ ਦਾ।
ਜੀਵਨ ਦਿਆਂ ਸੁੱਖਾਂ ਦੇ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ ਉਹ ਸੁੱਖ,
ਜੋ ਸੁੱਖ ਗੁਰੂ ਦੇ ਸਾਮ੍ਹਣੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਰੋਣ ਦਾ।
No comments:
Post a Comment