ਕਿਸੇ ਵੱਲੋਂ ਤਾਂ ਸੀ ਤਕਸੀਰ ਹੋਈ,
ਨਵੀਂ ਦੁਨੀਆ ਜਦੋਂ ਤਾਮੀਰ ਹੋਈ ।

ਇਹ ਦਰਿਆ ਵੀ ਕਦੇ ਦਰਿਆ ਸੀ ਹੁੰਦੇ ,
ਬੜੀ ਗ਼ਮਗੀਨ ਹੁਣ ਤਸਵੀਰ ਹੋਈ ।

ਗ਼ੁਲਾਮੀ ਕਰਦਾ ਬੰਦਾ ਥੱਕਿਆ ਨਾ ,
ਰਹੀ ਧਨ ਨੇ ਕਸੀ ਜ਼ੰਜੀਰ ਹੋਈ ।

ਤਿਰੇ ਲੋਭੀ ਸੁਭਾਅ ਦੀ ਹੈ ਗਵਾਹੀ ,
ਕੁੜੱਤਣ ਜਿਹੜੀ ਆਲਮਗੀਰ ਹੋਈ ।

ਵਿਰਾਸਤ ਵਿਚ ਮਿਲੀ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਸਾਨੂੰ,
ਅਸਾਡੀ ਕੀਮਤੀ ਜਾਗੀਰ ਹੋਈ ।

ਵੇਖੋ ਖ਼ਾਲਕ ਦੀ ਇਨਾਇਤ ਤੇ ਸਹਾਰੇ ਵੇਖੋ ,
ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਕੰਮ ਬਣਨ ਆਪ ਮੁਹਾਰੇ ਵੇਖੋ ।

ਮਾਲੋ ਜ਼ਰ ਦੇ ਨਾ ਇਲਾਵਾ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੁਝ ਵੀ ਦਿਸੇ,
ਸੱਖਣੇ ਰੂਹ ਤੇ ਦਿਲ ਤੋਂ ਉਹ ਵਿਚਾਰੇ ਵੇਖੋ ।

ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਿੱਦਾਂ ਬਸਰ ਕੀਤੀ ਹੈ ਭਾਗਾਂ ਦੇ ਬਿਨਾਂ,
ਦੋਜ਼ਖ਼ਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਕਿਵੇਂ ਹੁੰਦੇ ਗੁਜ਼ਾਰੇ ਵੇਖੋ ।

ਲੋੜ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੇ ਸੱਚਾ ਨਹੀਂ ਹੋਵਣ ਦਿੱਤਾ,
ਏਸ ਚਿੰਤਾ ਨੇ ਕਿ ਰੁਸ ਜਾਣ ਨਾ ਪਿਆਰੇ ਵੇਖੋ ।

ਚੰਨ ਦੇ ਬਾਝੋਂ ਵੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਗਗਨ ਚੰਗਾ ਭਲਾ,
ਸ਼ਾਨ ਅੰਬਰ ਦੀ ਤਾਂ ਹੁੰਦੇ ਨੇ ਸਿਤਾਰੇ ਵੇਖੋ ।

ਵਕਤ ਨੇ ਸਾਰੇ ਗ਼ਰੂਰਾਂ 'ਚ ਹੀ ਡੁੱਬੇ ਬੰਦੇ ,
ਕਿੱਦਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਥੱਲੇ ਉਤਾਰੇ ਵੇਖੋ ।

ਸੂਫ਼ੀਆਂ ਸੰਤਾਂ ਦੀ ਵੀ ਮੰਨੋ ਤੇ ਉਸ ਮਾਲਕ ਦੇ,
ਝਾਤੀਆਂ ਮਾਰ ਕੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਾਰੇ ਵੇਖੋ ।

ਜਾਣਦੇ ਨੇ ਕਿ ਤਲਾਤੁਮ ਨੇ ਬੜੇ ਸਾਗਰ ਵਿਚ ,

ਫਿਰ ਵੀ ਆਬਾਦ ਕਰੀ ਬੈਠੇ ਕਿਨਾਰੇ ਵੇਖੋ ।

ਇਸ ਜ਼ਮਾਨੇ ਦੀਆਂ ਹੀਰਾਂ ਦੇ ਵੀ ਖੇੜੇ ਵੇਖੋ ,
ਅੱਜ ਦੇ ਰਾਂਝਿਆਂ ਦੇ ਤਖ਼ਤ ਹਜ਼ਾਰੇ ਵੇਖੋ ।

ਮਨ ਤਾਂ ਭਰਦਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਭਾਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਜਗ ਉੱਤੇ,
ਜਿੰਨੇ ਮਰਜ਼ੀ ਹੀ ਤਮਾਸ਼ੇ ਤੇ ਨਜ਼ਾਰੇ ਵੇਖੋ ।

ਉਦਾਸ ਹਾਂ ਬੜਾ ਪਰ ਸ਼ਿਕਵੇ ਦੀ ਮਜਾਲ ਨਹੀਂ ,
ਜਹਾਨ ਉੱਤੇ ਤਾਂ ਕੋਈ ਸ਼ੈਅ ਲਾ ਜ਼ਵਾਲ ਨਹੀਂ ।

ਇਕੋ ਹੀ ਧਰਤ ਹੈ ਪਰ ਲੋਕ ਐਂਵੇਂ ਤੁਰ ਰਹੇ ਨੇ ,
ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਸਾਨੀ ਕੋਈ ਲੱਭਣਾ ਮੁਹਾਲ ਨਹੀਂ ।

ਜੋ ਰਾਹ-ਏ-ਹੱਕ ਤੇ ਤੁਰਦਾ ਹੈ ਔਕੜਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ,
ਨਿਢਾਲ ਭਾਵੇਂ ਦਿਸੇ ਹੁੰਦਾ ਪਰ ਨਿਢਾਲ ਨਹੀਂ। 

ਕਿਵੇਂ ਸੁਣੇਗਾ ਮਨੁੱਖ ਧਰਤੀ ਦੇ ਇਹ ਨਗ਼ਮੇ ਹੁਣ ,
ਜ਼ਮਾਨੇ ਵਿਚ ਤਾਂ ਇਹਨੂੰ ਖ਼ੁਦ ਦਾ ਵੀ ਖ਼ਿਆਲ ਨਹੀਂ ।

ਬਗ਼ੈਰ ਟਾਲ ਮਟੋਲਾਂ ਦੇ ਵੀ ਜਵਾਬ ਦਿਓ !
ਦਿਲਾਂ ਲਈ ਹੈ ਇਹ ਅਕਲਾਂ ਲਈ ਸਵਾਲ ਨਹੀਂ ।

ਪਲੀਤੀ ਜਿਹੜੀ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ ਮਨਾਂ ਅੰਦਰ,
ਇਹਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕੋਈ ਕਮਾਲ ਨਹੀਂ। 

ਅਵੇਸਲਾ ਨਾ ਹੋ ਯਾਰਾ ਵੇ ਗ਼ੌਰ ਫ਼ਰਮਾ ਤੂੰ,
ਉਹ ਕਿਹੜੀ ਥਾਂ ਹੈ ਕਿ ਜਿੱਥੇ ਉਹਦਾ ਜਮਾਲ ਨਹੀਂ ?

ਸੁੱਤੀ ਹੋਈ ਅਣਖ ਜਗਾ ਰੱਬਾ  ,
ਮਾਣ ਪੰਜਾਬ ਦਾ ਵਧਾ ਰੱਬਾ  ।

ਜੋ ਪਛਾਣ ਆਪਣੀ ਭੁਲਾ ਬੈਠੇ,
ਉਹਨਾਂ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਤੂੰ ਜਗਾ ਰੱਬਾ ।

ਨਾ ਘਟਣ ਦੇਵੀਂ ਸ਼ੋਭਾ ਭੋਰਾ ਵੀ,
ਮਿੱਟੀ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਸਜਾ ਰੱਬਾ ।

ਸਾਂਭ ਲੈ ਭੱਜਦੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਤੂੰ,
ਹੋਵੇ ਨਾ ਕੁਦਰਤੋਂ ਜੁਦਾ ਰੱਬਾ  ।

ਸਿਰਫ਼ ਖ਼ੁਦ ਵਾਰੇ ਸੋਚਦਾ ਜਿਹੜਾ ,
ਉਹਦੀ ਖ਼ੁਦਗ਼ਰਜ਼ੀ ਨੂੰ ਘਟਾ ਰੱਬਾ  ।

ਕਾਤਲਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਲੋਕੀਂ ਪੂਜਦੇ ਨੇ ,
ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਪਰਦੇ ਨੂੰ ਹਟਾ ਰੱਬਾ  ।

ਕੰਧਾਂ ਸਭ ਨਫ਼ਰਤਾਂ ਦੀਆਂ ਢਾਹ ਕੇ ,
ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਕੁਰਬਤਾਂ ਵਧਾ ਰੱਬਾ  ।

ਅੱਜ ਵੀ ਦੋਹਾਂ ਦੇ ਗੁਲਾਬਾਂ ਨੂੰ ,
ਛੇੜਦੀ ਹੈ ਉਹੀ ਸਬਾ ਰੱਬਾ  ।

ਪੰਜ ਐਬਾਂ ਦੀ ਕੈਦ ਭੈੜੀ ਬੜੀ ,
ਦਾਸ ਨੂੰ ਤੂੰ ਕਰਾ ਰਿਹਾ ਰੱਬਾ  ।

ਦੱਸ ਦੇ ਹੋਣੀ ਹੈ ਕਬੂਲ ਕਦੋਂ ?
ਪਾਕ ਧਰਤੀ ਦੀ ਇਲਤਜਾ ਰੱਬਾ  ।

ਹਕੀਕਤ ਤੋਂ ਬੇ ਖ਼ਬਰ

ਸੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹੋਂਦ ਤੋਂ ਰੌਸ਼ਨ ਨਗਰ ਵੇਖੇ ਬੜੇ,
ਅੱਜ ਹਕੀਕਤ ਆਪਣੀ ਤੋਂ ਬੇ ਖ਼ਬਰ ਵੇਖੇ ਬੜੇ ।

ਹੌਸਲਾ ਸ਼ਿਕਨੀ 'ਚ ਵਡਿਆਈ ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਭਾਲਦੇ ?
ਬੱਚਿਆਂ ਕੋਲੇ ਵੀ ਮੈਂ ਐਸੇ ਹੁਨਰ ਵੇਖੇ ਬੜੇ ।

ਮੰਜ਼ਲਾਂ ਤਾਮੀਰ ਕਰਨਾ ਨੀਂਹ ਨੂੰ ਵੇਖੇ ਬਗ਼ੈਰ ,
ਕੌਮਾਂ ਦੀ ਗ਼ਫ਼ਲਤ ਦੇ ਤਾਂ ਭੈੜੇ ਅਸਰ ਵੇਖੇ ਬੜੇ ।

ਰੁਲ਼ ਗਿਆ ਪੰਜਾਬ ਜਦ ਪੁੱਤਾਂ ਨੇ ਕੀਤਾ ਸੀ ਧਰੋਹ,
ਉਂਜ ਕਈ ਜਰਵਾਣੇ ਇਹਦੇ ਹੀ ਮਗਰ ਵੇਖੇ ਬੜੇ ।

ਹੰਭਿਆ ਹੋਇਆ ਲਹੂ ਜਿਸ ਸਦਕਾਂ ਜਾਣੇ ਖ਼ੁਦ ਦਾ ਮੁੱਲ ,
ਰੱਬਾ ਤੇਰੇ ਉਸ ਕਰਮ ਦੇ ਮੁੰਤਜ਼ਰ ਵੇਖੇ ਬੜੇ ।

ਇਲਮ ਵੰਡਣ ਦੀ ਤੇਰੀ ਇਹ ਭਾਵਨਾ ਚੰਗੀ ਹੈ ਪਰ,
ਦੇ ਦੇ ਵਾਧੂ ਮਤ ਗਵਾਉਂਦੇ ਜੋ ਕਦਰ, ਵੇਖੇ ਬੜੇ ।

ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਕਦੇ ਫਿਰ ਰੱਬ ਦਾ ਦੀਦਾਰ ਧਰਤੀ ਤੇ

ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਕਦੇ ਫਿਰ ਰੱਬ ਦਾ ਦੀਦਾਰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ
ਜੇ ਕੀਤਾ ਨਾ ਤੂੰ ਕੁਦਰਤ ਦਾ ਜ਼ਰਾ ਸਤਕਾਰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ।

ਹਵਾ, ਪਾਣੀ, ਜ਼ਮੀਂ, ਮਿੱਟੀ, ਪਲੀਤ ਆਲਾ ਦੁਆਲਾ ਕਰ
ਉਤਾਰੇ ਵਾਰੋਂ ਵਾਰੀਂ ਅਣਗਿਣਤ ਸ਼ਿੰਗਾਰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ।

ਬਣੇ ਕੁਦਰਤ ਦੇ ਸਭ ਕਾਮਿਲ ਨਿਜ਼ਾਮਾਂ ਦੀ ਤਬਾਹੀ 'ਤੇ

ਚਮਕਦੇ, ਜਗਮਗਾਂਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਜਾਪਣ ਖ਼ਾਰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ । 

ਥਾਂ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਵਿਛਾ ਕੇ ਬੰਦੇ ਨੇ ਕੰਕ੍ਰੀਟ ਦੇ ਜੰਗਲ
ਖ਼ੁਦ ਅਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹੀ ਕਰ ਲਿਆ ਬੀਮਾਰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ।  

ਕਰੇ ਗੱਲਾਂ ਕਿਵੇਂ ਹੁਣ ਇਹ ਖਿਲਾਰਾ ਸਾਂਭਿਆ ਜਾਵੇ
ਜਿਵੇਂ ਇਹਨੇ ਕੋਈ ਕਰਨਾ ਹੈ ਹੁਣ ਉਪਕਾਰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ । 

ਭੁਲਾ ਕੇ ਸੁਰਤ ਸਾਰੀ ਲੋਭ ਲਾਲਚ ਦੇ ਤਲਿਸਮ ਅੰਦਰ
ਚਲਾਇਆ ਉਹਨੇ ਫਿਰ ਇਕ ਸਿਲਸਿਲਾ ਖ਼ੂੰ-ਖ਼੍ਵਾਰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ।

ਸਦਾ ਦਿੰਦੇ ਸੀ ਫਿਰਦੇ ਜੀਵ ਸਾਰੇ ਵੀ ਅਨਲ-ਹਕ ਦੀ
ਚੜ੍ਹੇ ਸੂਲੀ ਤਾਂ ਹੀ ਮਨਸੂਰ ਦੇ ਸਭ ਯਾਰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ।

ਇਹ ਨੂਰ ਦਾ ਖ਼ੁਦ ਨੂੰ ਇਕ ਪਰਵਾਨਾ ਕਰਾਂ ਕਿੱਦਾਂ

ਇਸ ਨੂਰ ਦਾ ਖ਼ੁਦ ਨੂੰ ਇਕ ਪਰਵਾਨਾ ਕਰਾਂ ਕਿੱਦਾਂ ?
ਦਾਤਾਂ ਤੇਰੀਆਂ ਦਾ ਮੈਂ ਸ਼ੁਕਰਾਨਾ ਕਰਾਂ ਕਿੱਦਾਂ ?

ਇਸ ਤੇਜ਼ ਰਵਾਂ ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਚਾਲ ਪਕੜ ਕੇ ਮੈਂ,
ਆਬਾਦ ਜ਼ਰਾ ਦਿਲ ਦਾ ਵੀਰਾਨਾ ਕਰਾਂ ਕਿੱਦਾਂ ?

ਸ਼ਫ਼ਕਤ ਵੀ, ਸਦਾਕਤ ਵੀ, ਬੇਬਾਕੀ ਵੀ ਹੋਵੇ ਵਿਚ,
ਐਡਾ ਬੜਾ ਪਰ ਦਿਲ ਦਾ ਪੈਮਾਨਾ ਕਰਾਂ ਕਿੱਦਾਂ ?

ਉਲਫ਼ਤ ਦੇ ਸ਼ਿਖਰ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਤੂੰ ਹੀ ਤੂੰ ਖ਼ੁਦਾ ਕਰ ਕੇ,
ਆਸ਼ਕ ਪੁੱਛੇ ਮੈਂ ਕੋਈ ਬੇਗਾਨਾ ਕਰਾਂ ਕਿੱਦਾਂ ?

ਇਹ ਦਾਤ ਤੂੰ ਹੀ ਬਖਸ਼ੀ , ਸ਼ਿੰਗਾਰਦਾ ਵੀ ਤੂੰ ਹੀ,
ਦੱਸ ਆਹ ਤਰਾਨਾ ਮੈਂ ਰੂਹਾਨਾ ਕਰਾਂ ਕਿੱਦਾਂ ?